Joanna Jastrzębska-Szafraniec
Od urodzenia, czyli ponad pół wieku, mieszkam w Warszawie. Zawsze żyłam blisko natury, co – jak sądzę - miało ogromny wpływ na moje postrzeganie świata i sprawiło, że to czego szukałam, odnalazłam właśnie w Tai Chi Kung (Tai Ki Kung).
Jako dziecko brałam aktywny udział w życiu sportowym szkoły, niestety, na początku drugiej klasy liceum okazało się, że jestem poważnie chora na serce. Wtedy moje życie diametralnie się zmieniło – konieczne były długie i częste pobyty w szpitalu, zwykłe codzienne czynności urastały do rangi problemu.
Na szczęście, po kilku latach, lekarzom udało się na tyle podreperować moje zdrowie, że pobyty w szpitalu były trochę rzadsze, ale niestety nie na tyle, żebym mogła zupełnie normalnie funkcjonować. Choć studiowałam arabistykę, na początku lat 90, mimo ogromnych obaw czy podołam, podjęłam pracę w medycznym laboratorium diagnostycznym, gdzie zajmowałam się administracją i biurem, byłam także odpowiedzialna za kontakty z klientami.
Gdy skończyłam 45 lat, wieloletni brak aktywności fizycznej zaczął mi się dawać we znaki. Dokuczały mi bóle kolan, krzyża, szyjnego odcinka kręgosłupa. Mimo że praca pochłaniała ogromną część mojej energii i sił, zaczęłam poszukiwać takiej formy ruchu, która leżałaby w granicach moich możliwości.
W 2001 r. trafiłam do szkoły Lady Malinakovej, nauczycielki Tai Chi Kung (Tai Ki Kung) Stylu San Feng. Początki nie były łatwe. Bardzo często w czasie zajęć musiałam odpoczywać, niekiedy – po całym dniu pracy - wydawało mi się, że nie będę miała siły ćwiczyć, musiałam walczyć z pokusą by nie zrezygnować z zajęć. Po pewnym czasie ze zdumieniem stwierdziłam, że po praktyce moje samopoczucie bywa często lepsze, niż przed. Z czasem moje ciało stawało się coraz sprawniejsze.
Po trzydziestu paru latach mało aktywnego życia mięśnie, stawy i ścięgna zaczęły inaczej pracować, pozbyłam się bólu i denerwującego „skrzypienia” w kolanach. Co więcej, okazało się, że za sprawą Tai Chi Kung - które początkowo traktowałam wyłącznie jako formę ruchu - zaczęło zmieniać się nie tylko ciało. Stopniowo wyciszał się umysł, a ja zaczęłam lepiej rozumieć siebie i innych ludzi. Pojęłam, że zaczął się nowy etap w moim życiu – niekończącej się pracy nad sobą. Wydało mi się to bardzo pociągające.
W tej chwili dzięki Tai Chi (Tai Ki Kung) i tradycyjnej medycynie chińskiej rozrusznik – który przez ponad 20 lat wspomagał pracę serca i miał być wymieniony w grudniu 2007 r. okazał się niepotrzebny. Teraz jest tylko atrapą, a ja – jak to we wrześniu 2008 r. stwierdził kardiolog – nie wymagam leczenia w Poradni Kardiologicznej.
W lipcu 2008 r. Mistrz Ming na seminarium w pobliży Bratysławy wyraził zgodę na prowadzenie przeze mnie grupy. Tak stałam się nauczycielką Tai Chi Kung (Tai Ki Kung).
Od października 2008 r. próbuję przekazać swoje spostrzeżenia i doświadczenie innym, w nadziei że Tai Chi odmieni ich życie - tak jak i moje - na lepsze. Wierząc ogromnie w siłę tradycyjnych praktyk taoistycznych zajmuję się także zdrowotnym masażem stóp On Zon Su i praktykuję medytację Złotego Łańcucha.W dalszym ciągu uczestniczę w zajęciach prowadzonych przez Ladę Malinakovą i staram się, w miarę możliwości, jak najczęściej brać udział w seminariach mistrza Ming Wonga. A wszystko po to by moja praktyka była jak najpełniejsza czyli czyniła zadość wskazaniu: ćwicz z nauczycielem, przyjaciółmi i sam.