TAI CHI i CHI KUNG
STYL CHANG SAN FENG
Strona glówna » Tai Chi Kung » Historia Tai Chi Kung » Chińskie sztuki walki
Chińskie sztuki walki
W Chinach kontynentalnych ogólnie wszystkie sztuki walki określa się słowem Wu Shu (trad.: 武術; upr.: 武术; pinyin: wǔshù). Różne style i szkoły, na jakie dzieli się chińskie sztuki walki, mają na dwa główne nurty: Wai Chia (style zewnętrzne) i Nei Chia (內家; pinyin: nei4jia1) (style wewnętrzne). Trening zewnętrznych sztuk walki skupia się na na rozwijaniu i używaniu siły fizycznej. Style wewnętrzne bardziej zajmują się aspektem medytacyjnym praktyki i pracą z energią Qi.
Najbardziej znanym stylem zewnętrznym jest Shaolin (少林). Nazwa ta pochodzi od nazwy klasztoru w którym ten styl powstał: Klasztor Shaolin (少林寺; pinyin: Shàolínsì).
Początek chińskich sztuk walki wiąże się z przybyciem do Chin mnicha Buddyjskiego Ta Mo (菩提; pinyin: Damo), czyli Bodhidarmy. Podczas panowania dynastii Liang (502 -557 n.e.) cesarz zaprosił go , aby głosił buddyzm, ale potem odsunał go od siebie, ponieważ Ta Mo nie podzielał poglądów cesarza na buddyzm. W zwiazku z tym Ta Mo odosobnił się w pobiżu świątyni Shaolin (Młody Las), zbudowanej za panowania dynastii Wei (III wiek n.e.) w górach Xiao Si w prowincji Honan.
Poniewaz mnisi, których spotkał w klasztorze byli bardzo słabi fizycznie, często chorowali i nie byli w stanie znieść ciężkiej praktyki medytacyjnej, Ta Mo odosobnił się na dziewięć lat w jaskini obok klasztoru i powrócił z tego odosobnienia z dwoma napisanymi przez siebie dziełami: Yi Gin Ching(易筋經; pinyin: Yi Jin Jing, Wade-Giles: I Chin Ching) (Klasyka Zmiany Mięśni/Ściegien) i Shii Soei Ching (易筋經; pinyin: Xi Sui Jing, Wade-Giles: I Chin Ching) (Klasyka Przemywania Szpiku/Mózgu). W ten sposób powstał styl Shao Lin Chuan (少林拳; pinyin: hàolínquán).
© Marian Nosal 2007, Czas generacji strony: 75.8 ms. Ostatnia aktualizacja: 2010-09-14 22:05