TAI CHI i CHI KUNG
STYL CHANG SAN FENG

Forma Ojca

Forma Ojca służy do budowania energii, zdrowia i  siły, jest więc Chi Kungiem

Pozycja Góry z Formy Ojca. fot A.K.

Według starożytnych Chińczyków, to co nazywali Niebem składało się z  9 "pięter" (9 faz, stadiów albo poziomów energii). Każde z  tych stadiów było powiązane z  jedną planetą systemu słonecznego. Oś dziewięciu niebios była reprezentowana przez Wielką Niedźwiedzicę.
Na poziomie mikrokosmosu dziewięć niebios jest powiązanych z  dziewięcioma grupami stawów ciała. Są to stawy: skokowy, kolanowy, biodrowy, krzyżowo-biodrowy, szyji, barków, łokci, nadgarstków i  palców u rąk. Na każdym "piętrze" stawów, w  każdym niebie, krąży energia.
W formie Ojca wiele ruchów wykonywanych jest po kole albo po spirali.
Także we wszechświacie podstawowym ruchem jest ruch kolisty, począwszy od ruchu planet Systemu Słonecznego, a  skończywszy na ruchu cząsteczek wchodzących w  skład atomu.
W przyrodzie nie ma idealnych figur geometrycznych, takich jak koło, linia prosta, czy spirala, dlatego ruch spiralny i  kolisty należy rozumieć jako pewien model, sposób pracy z  umysłem, ciałem i  energią. Doskonałość praktyki nie może być mierzona doskonałością geometryczną figury zakreślanej przez ciało osoby wykonującej daną formę. Podobnie, dla poczatkującego astronoma najwygodniej byłoby, gdyby planety poruszały sie po idealnych kołach. Jednak w  miarę postępu badań okazuje się, że tor ruchu planet jest bardziej rozciągnięty, elipsoidalny, zawierający wiele anomalii w  porównaniu z  idealnie wytyczonymi krzywymi. Te anomalie wynikają z  wpływu wielu sił i  ciał niebieskich, oddziaływujących na daną planetę. Podobnie jest w  praktyce Tai Chi Kung: kształt formy zależy od wewnętrzych uwarunkowań osoby ćwiczącej i  zewnętrznych okoliczności, mogących zmienić przebieg praktyki i  nigdy nie jest idealny. Nie może być idealny. Uwarunkowania wewnętrzne mogą być natury fizycznej, jak i  psychicznej. Podobnie jest z  wpływami zewnętrznymi.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ruch zaczyna się od stóp, które są najciemniejszymi, najbardziej odległymi od oczu, częściami ciała, wznosi się powoli, dociera aż do końców palców, czyli do najbardziej jasnej i  widocznej części ciała człowieka. Następnie wznosi się do "Nieba Wysokiego" (stopy są reprezentantami "Nieba Niskiego"). Następnie energia porusza się w  kierunku ziemi i  przy pomocy szeregu ruchów stymulujacych schodzenie energii w  dół i  symbolizujących powstanie świata materialnego. Nasze ciało przyjmuje kolejno kształty gór, chmur, zwierząt, owadów i  ludzi.
Długa sekwencja obrotów, z  których składa się forma Ojca, jako że oddziaływuje na dziewięc stawów, ma także inną nazwe: Kao Lun Kung, czyli "Moc/praca dziewięciu obrotów" (Kau: dziewięć; Lun: obrót ; Kun: moc), natomiast końcowa część formy Ojca, zaczynająca się od formy Góry nazywa się Tong Ma.
"Ojciec" jest też nazywany "Niebem", (dziewięc stawów naszego ciała jest istotnie nazywanych "dziewięcoma Niebiosami") i  "Czasem". Idea Czasu nie jest łatwa do zrozumienia przy pomocy rozumu, a  praktyka "Ojca" pozwala we właściwy sposób wchodzić w  Czas i  wychodzić z  niego całym ciałem, w  jego trzech podstawowych aspektach: ciało fizyczne (Świnia), enrgia (Koń) i  umysł (Małpa).
Jeżeli krótko praktykuje się Ojca, to osiaga się rozluźnienie, uwolnienie, rozpuszczenie. W  miarę praktyki zwiększamy nasze możliwości, osiągając się siłę i  moc.
"Ojciec" uważany jest często za ćwiczenie nużące, zawsze takie samo, niezbyt spektakularne, mało ciekawe wizualnie i  pozornie mało ważne, podczas gdy w  rzeczywistosci jest podstawową praktyką Tai Chi Kung. Znużenie, którego czasami doświadczamy, jest miernikiem czasu. W  czasie praktyki godzina może się wydawać bardzo długa lub innym razem może być czasm prawie niezauważalnym, w  zależności od okoliczności.
Kiedy praktykujemy aktywnie i  z zaangażowaniem, praktyka Ojca wydaje się krótka i  ciekawa.